Er ligt een enorme greppel verborgen in het Rimburgse bos. Hij is ongeveer vier meter breed en ligt rond een gebied van ruim één hectare. Op laserscanbeelden is hij duidelijk te zien. Deze methode maakt het mogelijk om het terreinreliëf vanuit de lucht te meten, zelfs in beboste gebieden.
De reliëfkaarten die door de landmeetkundige diensten zijn gemaakt, worden sinds enkele jaren intensief geanalyseerd om archeologisch monumenten in kaart te brengen
Op deze plek geeft de kartering vanuit de hoogte een duidelijk beeld van een verdedigingswerk van ongeveer 170 x 85 meter, met een min of meer rechthoekige plattegrond.
Alleen het oostelijke uiteinde van het complex is eerder trapeziumvormig. De greppel wordt aan de binnenkant aangevuld met een wal. De wal in het Rimburgse bos plaatst de wetenschap nog steeds voor raadsels: de leeftijd kan alleen op basis van de plattegrond niet worden vastgesteld.
Vergelijkbare versterkte nederzettingen op heuveltoppen werden al gebouwd in de pre-Romeinse ijzertijd. Grotere complexen van dit type noemden de Romeinen "oppidum".
De vesting op deze plek kan echter ook van veel recentere datum zijn, aangezien dit soort verdedigingswerken nog in de middeleeuwen werden gebouwd, bijvoorbeeld als toevluchtsoord waar de lokale bevolking zich in geval van oorlog kon terugtrekken. Er bestaan geen vondsten om de Rimburgse wal te dateren, omdat hier midden in het natuurgebied nooit archeologische opgravingen hebben plaatsgevonden.
