Bergheim

Dankzij molens als die van Zieverich aan de Erft kunnen we leren over de waterbouwkunde in vroegere tijden: eeuwenlang lieten de inwoners van de naburige dorpen en boerderijen hier hun olie en meel produceren.

De molen duikt voor het eerst op in de kronieken rond 1243. Aan het begin van de 18e eeuw werd de oude molen verlaten en in 1715 kwam er een nieuw molengebouw een paar honderd meter verderop naar het noorden. Dit bouwwerk staat er nog steeds: het bestaat uit een drievleugelige hoeve met een L-vormig gedeelte voor werkzaamheden en een woongebouw.

In 1950 werd het bedrijf van de molen gestaakt. Het waterrad en de techniek in de molen bestaan niet meer. Alleen de vloedsluis (= waterkering), een stuw met houten palen, is bewaard gebleven. De waterkering is onderdeel van een stuw die speciaal werd ontwikkeld voor een molen aan een stromend water. De watertoevoer voor de werking van de molen kan zo worden geregeld met verschillende hef- en keerelementen.

De waterkering van Zieverich heeft acht schuifelementen, zogenaamde inlaatduikers, die worden bewogen via een walsaandrijving en een tandheugel. Het bouwwerk is uniek in de regio. Het werd in 2012 gerestaureerd en gerenoveerd door de eigenaars, zodat een stukje molengeschiedenis hier behouden blijft.